Μνήμη Θ. Αγγελόπουλου

Όταν παίζονταν το΄΄Τοπίο στην ομίχλη'' ήμουν στην Αθήνα και το είχα δει σε μια αίθουσα υπόγεια με κόκκινες καρέκλες απ΄την οποία θυμάμαι ένα χώρο με καθρέφτες, φυτά με μεγάλα φύλλα και γυναίκες ξανθές να καπνίζουν στο διάλειμμα. Έβλεπα τότε τα δυο παιδάκια, στην καλύτερη μάλλον ταινία του Αγγελόπουλου τα άλλα έργα του μου φαίνονται κάπως βαριά, που ήθελαν να πάνε στη Γερμανία και διέσχιζαν την Ελλάδα χρησιμοποιώντας λεωφορεία περνώντας δρόμους με στροφές και φαράγγια όπου κάποιος πέφτει και προσπαθεί να συρθεί απεγνωσμένα, ύστερα έπαιρναν τρένα και συναντούσαν χωριά στον μυστήριο όγκο της ορεινής ενδοχώρας,όπου σέρνονταν άλογα πεθαμένα, έχοντας στο αυτί ήχους μεταλλικούς από ράγες και λαμαρίνες περπατώντας μπρος πίσω στα βαγόνια, κοιτάζοντας από κάτω τα μεγάλα άσπρα χαλίκια, κάνοντας παρέα με ξενυχτισμένους στο κυλικείο κι άλλους κρεμασμένους στα παράθυρα που κάπνιζαν,ατενίζοντας τη βροχή και το ουράνιο τόξο κάπου έξω από τη Λάρισα, πίσω από κάτι γέφυρες που χτίζονταν για να ενώσουν δυο βουνά.( Αυτά βέβαια μπορεί να τα έπλασα στο μυαλό μου και να μην υπάρχουν όλα στην ταινία, εγώ πάντως έτσι θέλω να θυμάμαι τον Θ. Α.).