Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

τῶν δὲ Θερμοπυλέων τὸ μὲν πρὸς ἑσπέρης ὄρος ἄβατόν τε καὶ ἀπόκρημνον, ὑψηλόν, ἀνατεῖνον ἐς τὴν Οἴτην· τὸ δὲ πρὸς τὴν ἠῶ τῆς ὁδοῦ θάλασσα ὑποδέκεται καὶ τενάγεα.

ΗΡΟΔΟΤΟΣ . [7.176.3]

Στο μετρό της Αθήνας   χιλιάδες κόσμου ανέβαινε και κατέβαινε  στα οχήματα που στρίγγλιζαν καθώς σταματούσαν πάνω στις σιδερένιες γραμμές,   μέσα στα βαγόνια  έβλεπες ένα σωρό πρόσωπα περίεργα, ξένους από κάθε γωνιά του κόσμου,   γυναίκες ντυμένες παράξενα, νεαρούς  που έκαναν φασαρία.   Στο Σύνταγμα που κατέβηκε για να πάρει κάποιο λεωφορείο,  είδε ψηλά την Ακρόπολη,  επιβλητική,  και το τεράστιο κτήριο της βουλής από κάτω,  «μια τέτοια εντυπωσιακή εικόνα ταιριάζει στην πρωτεύουσα» σκέφτηκε,  για να διαμορφώσουν μια τέτοια εντυπωσιακή εικόνα  είχαν χρειαστεί διακόσια τόσα χρόνια και  το αποτέλεσμα δεν ήταν κακό. Τουρίστες χιλιάδες συνωστίζονταν ο ένας πάνω στον άλλον μέσα στη ζέστη κι αυτό  δεν τους ενοχλούσε,  του φαίνονταν πολύ αλλόκοτο,  πως γινόταν να μην τους πειράζει ο ελεεινός  συνωστισμός,  ο ανυπόφορος  ήλιος,  το άθλιο φαγητό  στις  ταβέρνες με τους ανεμιστήρες που πετούσαν κρύο νερό για να δροσίσουν την ατμόσφαιρα ;  Στα παγκάκια έβλεπες πρεζόνια να καπνίζουν  και στα στενά   άστεγους να κοιμούνται σε καναπέδες κάτω από  τις πιλοτές των πολυκατοικιών,  όλη η εικόνα του φάνηκε πολύ παρακμιακή.

Κατέβαινε  στην πρωτεύουσα για να δει  το παιδί  και την πρώην γυναίκα του  που  έμεναν  σε κάποιο ξενοδοχείο ,  του  είχε  υποσχεθεί ότι θα τον άφηνε να πάρει το κορίτσι   για μια μέρα όμως δεν ήταν σίγουρος αν θα τηρούσε το λόγο της. Είχε  περάσει σχεδόν  ένας χρόνος  από τότε που  είδε για τελευταία  φορά το παιδί  του  και δεν ήξερε πως θα του φέρονταν, είχαν φύγει μαζί με τη μαμά του   έτσι ξαφνικά,  χωρίς να του πει τίποτα η πρώην του,  κι είχε νιώσει τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του, ήταν σαν να του είχαν κόψει ένα χέρι,   δεν ήξερε πως να το διαχειριστεί, οι δικηγόροι του είχαν  πει να κινήσει διαδικασίες, θα μπορούσε να την κατηγορήσει για απαγωγή ανηλίκου  όμως εκείνος δεν ήθελε,  τηλεφωνούσε στο παιδί για να μιλήσουν  αλλά δεν μπορούσε να του πει και πολλά πράγματα,  χρειάστηκε   καιρό μέχρι να συνέλθει κάπως .

Εκείνο το σαββατοκύριακο ένας φίλος του  πάντρευε το γιο του και τον είχε καλέσει, θα τον φιλοξενούσε στο σπίτι του  οπότε έπρεπε  να βρει ένα τρόπο να συνδυάσει την επίσκεψη στο παιδί με το γάμο. Δεν είχε ιδέα για το πως ζούσε όλον αυτόν τον καιρό η πρώην γυναίκα του,  δεν του έλεγε ποτέ λεπτομέρειες,  μόνο όταν χρειαζόταν χρήματα τον έβρισκε, καταλάβαινε  πάντως ότι ζορίζονταν.   «Περίμενε  κάτω θα έρθω εγώ να σε πάρω» του είπε  όταν έφτασε στο ξενοδοχείο . Με το που  είδε το παιδί  η καρδιά του αναπήδησε, το κοριτσάκι   του χαμογέλασε όμως η μαμά του το μάζεψε απότομα και του έριξε ένα βλέμμα άγριο σαν να του έλεγε , «όχι πολλά- πολλά μπροστά μου !».  Κάθισε δίπλα στο παιδί  που τον περιεργάζονταν με το  βλέμμα  ενώ η μαμά του ετοίμαζε ένα ποτήρι γάλα και κάτι μπισκότα,  όπως την κοίταζε εκεί να περπατά ξυπόλητη στο πάτωμα σκεφτόταν ότι ήταν αδίστακτη,  αυτό ήταν  ένα χαρακτηριστικό της  που δεν είχε συνειδητοποιήσει όμως καθώς θυμόταν την αποφασιστικότητα της, τότε που έφευγε κάνοντας ένα  άλμα στο κενό και κουβαλώντας μαζί  το μικρό ,  δεν  αμφέβαλε  ούτε στιγμή,  απ’  την ώρα  που είχε πάρει τη απόφαση της δεν άκουγε κανέναν,  ούτε νοιάστηκε για  τις συνέπειες που θα είχε η πράξη της .

«Ξέρεις θα πάω σ’ ένα γάμο, σε πειράζει να έχω το παιδί μαζί μου;» τη  ρώτησε,  « θέλεις να κάνεις φιγούρα;»  του είπε ειρωνικά εκείνη,  «εντάξει  κάνε ότι θέλεις,  μια στιγμή μόνο να το ετοιμάσω» . Το έντυσε πολύ ωραία  μ’ ένα φορεματάκι μεταξωτό,  αραχνοΰφαντο, του έδωσε και μια ακόμα αλλαξιά να έχει μαζί του,  «να μου στείλεις φωτογραφίες»  του είπε καθώς  έφευγαν. Ο γάμος γίνονταν σ’ ένα εκκλησάκι,  δίπλα στη θάλασσα,  την ώρα που έδυε ο ήλιος.  Μια ξανθιά  φωτογράφος πρόσεξε το κοριτσάκι και τον ρώτησε αν θα είχε  πρόβλημα να του βγάλει μερικές φωτογραφίες με το  γαμπρό και τη νύφη,  «εντάξει»  είπε αυτός . Το μικρό φαίνονταν  χαρούμενο,   πήρε κι αυτό όπως έκαναν  όλοι,  ένα τούλι με ρύζι για να ρίξει στο γαμπρό και  τη νύφη,  «σου μοιάζει πολύ»  του είπε ο φίλος του όταν τους είδε.   

 Μετά το γάμο πήγαν  σ’ ένα  κέντρο  που ήταν χτισμένο στις όχθες κάποιας  λίμνης που είχε σχηματιστεί όταν καταποντίστηκε η οροφή   μιας σπηλιάς.  Το μέρος ήταν εντυπωσιακό πραγματικά,  από τη μια μεριά έβλεπες τη θάλασσα κι από την άλλη τη γκρεμισμένη σπηλιά και τη λίμνη, δεν περίμενες να δεις τέτοιο τοπίο σ’ εκείνο το μέρος.  Στο γλέντι ο μπουφές ήταν πολύ πλούσιος  κι όλοι είχαν ριχτεί στο φαγητό, ύστερα άρχισαν να φέρνουν γλυκά,  ποτά, κεράσματα,  τα γκαρσόνια περνούσαν όλη την ώρα αλλάζοντας  τα πιάτα. Το κοριτσάκι μιλούσε με κάτι άλλα παιδιά που ήταν εκεί πέρα, έτρωγε μ’ έναν τρόπο πολύ  ιδιαίτερο,  σκουπίζοντας κάθε φορά τα χέρια του σε μια μικρή πετσέτα και παίρνοντας  μικρές μπουκιές  σαν να είχε διδαχτεί  τρόπους καλής  συμπεριφοράς,  καθόταν εκεί  και το παρατηρούσε, στις κινήσεις του  έβλεπε  τον εαυτό του τότε που ήταν μικρός, τα φώτα αντανακλούσαν στη λίμνη,  οι άνθρωποι γύρω γελούσαν,  ένα ντρόουν τραβούσε φωτογραφίες από ψηλά,   κάποια στιγμή ένιωσε ότι έχανε την αίσθηση του χρόνου κι είχε μεταφερθεί σε μια άλλη  διάσταση σαν να ονειρεύονταν.

Είχε χρόνια να πάει σε τέτοιοι γλέντι ,  δεν ήταν ποτέ του πολύ κοινωνικός  και του είχε κάνει εντύπωση πως είχαν αλλάξει τα έθιμα.  Θυμόταν τους  παλιούς  γάμους με όργανα και κλαρίνα  που αντιλαλούσαν μέσα σε κήπους, χωρικοί χόρευαν κάτω από τα δέντρα,  οι  νύφες έκλαιγαν καθώς αποχαιρετούσαν το σπίτι και την οικογένεια τους,  οι γυναίκες έφτιαχναν φαγητά  κι έδιναν και σε κείνους  τότε που ήταν μικρά παιδιά τότε , θυμόταν και τη μητέρα του που του έλεγε,  «απ’ αυτά τα σαρμαδάκια  να φας , είναι με ψιλό φύλλο πολύ ωραία» .  Όλα αυτά είχαν χαθεί πια,  οι καιροί είχαν αλλάξει και δεν το είχε καταλάβει, έβλεπε τα παιδιά εκεί πέρα  να χορεύουν  τραγούδια ξένα,  να γελούν βγάζοντας  φωτογραφίες,  χιλιάδες φωτογραφίες,  οι φίλοι το γαμπρού,  μια παρέα αντρών και γυναικών που σπούδαζαν κι εργάζονταν στο εξωτερικό, σχημάτισαν μια πομπή κρατώντας  κάτι ραβδιά  σαν φωτόσπαθα,    πετούσαν  μπαλόνια χρωματιστά, κάποια  στιγμή άναψαν  πυροτεχνήματα  που φώτισαν τον ουρανό,   το κοριτσάκι είχε εντυπωσιαστεί και γελούσε.  Όλα αυτά ήταν πολύ ωραία αλλά δεν τον έπειθαν, στα μάτια του φαίνονταν  ψεύτικα,   έμοιαζε σαν να ήθελε τούτη η γενιά να ξορκίσει το φοβερό μέλλον που έπρεπε  να αντιμετωπίσει,  σαν να ετοιμάζονταν να βουτήξει στα βαθιά νερά μιας κοινωνίας όπου αν δεν πετύχαινες ήσουν τελειωμένος ,  όσοι ήταν κυνικοί κι αδίστακτοι θα επιβίωναν, όλο το σύστημα έτσι κι αλλιώς είναι φτιαγμένο για τέτοιους ανθρώπους,  οι άλλοι θα έλιωναν και θα διαλύονταν  μέσα στα σαγόνια του  αδηφάγου καπιταλισμού.

Κάποια  στιγμή ένιωσε ότι έπρεπε  να φύγουν και κάλεσε ταξί,  γυρίζοντας στο ξενοδοχείο συνάντησε τον  υπάλληλο στην υποδοχή που  του είπε:  « η κυρία έχει φύγει, μου έδωσε κι αυτόν τον αριθμό για να της τηλεφωνήσετε»,  έμεινε άναυδος,  τι ήταν αυτό πάλι, τηλεφώνησε αμέσως όμως  η γραμμή φαίνονταν κατειλημμένη,  κάλεσε  ξανά κι άκουσε  ότι η κλήση του προωθείται,  «ευχαριστώ»  είπε  στον υπάλληλο,  «θα πάμε ακόμα μια βόλτα»  είπε στο παιδί καθώς σκεφτόταν τι θα έκανε τώρα. Το μυαλό του είχε πάρει φωτιά,  για μια ακόμη φορά τον είχε αιφνιδιάσει,  έπρεπε να  κανονίσει με κάποιον παιδικό σταθμό,  η μάνα του θα μπορούσε να βοηθήσει όμως είχε μεγαλώσει αρκετά πια και δεν ήξερε αν θα δεχόταν κι έπειτα μπορεί η πρώην του  να άλλαζε γνώμη και να εμφανίζονταν πάλι  κάποια στιγμή,  έπρεπε να βρει  έναν  δικηγόρο να του πει  τι έπρεπε  να κάνει,   έπρεπε  να τα κανονίσει όλα  γρήγορα, «άραγε πως είναι να  μεγαλώνεις  ένα παιδί;»  σκέφτηκε,  δεν είχε προετοιμαστεί καθόλου για ένα  τέτοιο  ενδεχόμενο.  

Την άλλη μέρα χαιρέτησε το φίλο του που δεν ήξερε τι να του πει, κι έφυγε για τα ΚΤΕΛ με το παιδί ,  στο μετρό κάτι κοπέλες του έδειξαν ποια γραμμή να πάρει,  ένας βαριεστημένος οδηγός αστικού που πήγαινε στον Κηφισό  τον ρώτησε τι ομάδα είναι,  το κτίριο με τα πρακτορεία των λεωφορείων  έμοιαζε  έτοιμο  για ανατίναξη,  τόσο παλιό  ήτανε.  Το παιδί φαίνονταν ήρεμο, ένιωθε άνετα μαζί του και  διασκέδαζε κοιτάζοντας γύρω του. Ξεκίνησαν σχετικά  νωρίς,  βγήκαν από τα προάστια,  πέρασαν μια λίμνη και κάτι περιοχές με χωράφια για να φτάσουν στις Θερμοπύλες όπου   έκαναν  μια στάση σ’ ένα εστιατόριο με μια αλάνα μεγάλη μπροστά του.  Όλοι σχεδόν  οι επιβάτες στήθηκαν στην ουρά για να αγοράσουν φαγητά και σάντουιτς,  αυτός πήρε  μια σοκολάτα για το κοριτσάκι που του χαμογέλασε σαν να του έλεγε,  «μη φοβάσαι μπαμπά εγώ σε καταλαβαίνω»  αυτό του έδινε κουράγιο.  Κοιτάζοντας   τα απότομα βουνά από τη μια μεριά,  και τη θάλασσα από την άλλη, είπε μέσα του, «είναι αληθινά  ένα μέρος ιδανικό  για άμυνα απέναντι σε υπεράριθμο εχθρό, από κει πάνω κατέβηκαν  λοιπόν οι Πέρσες οδηγημένοι από τον Εφιάλτη, κι όλα κρίθηκαν», του φάνηκε απίστευτο που εκείνη τη στιγμή, με όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε,   σκεφτόταν τι είχε συμβεί πριν από χιλιάδες χρόνια. Ύστερα από λίγο  ο οδηγός τους φώναξε να επιβιβαστούν ενώ  η ζέστη έμοιαζε να κατεβαίνει από τα βουνά και να τους κατακλύζει. Το κλιματιστικό του λεωφορείου που είχε σβήσει,  αργούσε να πάρει μπροστά πάλι  κι ο χώρος όλος μέσα στο όχημα είχε γίνει αποπνικτικός,  ένιωθε την ανάσα του να βγαίνει δύσκολα,  ευτυχώς το παιδί κοιμόταν όλη την ώρα, σταγόνες  ιδρώτα έτρεχαν στο πρόσωπο του,  πήρε ένα χαρτομάντιλο και τις σκούπισε απαλά. Περνώντας από τη  Θεσσαλία αισθάνθηκε ότι διέσχιζαν   μια ατέλειωτη κοιλάδα γεμάτη βουνά και ζέστη,  ένα τοπίο που δεν είχε τίποτα για να ξεκουράσει το μάτι σου.  Όταν πλησίασαν  στα Τέμπη επιτέλους πρασίνισε ο τόπος, καλαμιές κι αμπέλια  απλώνονταν μπροστά,  έμπαιναν  στο γνώριμο τοπίο  της Μακεδονίας .

 

 

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

ΕΜΠΝΟΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Ξαφνικά  οι στρατιώτες άρχισαν να σφάζουν τον  κόσμο   που έτρεχε πανικόβλητος να κρυφτεί στα σκαλιά  και στις στοές του ιππόδρομου, κάποιοι πηδούσαν από τις κερκίδες στο δρόμο έξω για να σωθούν,  άλλοι είχαν μπει μέσα στο στάδιο αναζητώντας διαφυγή, παντού ακούγονταν κραυγές πόνου ενώ πολλοί θεατές  είχαν ποδοπατηθεί μέσα στον πανικό. Ο Καστροφύλακας προσπάθησε να καταλάβει τι  συνέβαινε και πως μπορούσε να φύγει από κείνη την τρομερή  παγίδα, πήδηξε το φράχτη που χώριζε τις θέσεις των θεατών από το στίβο και βρέθηκε στην άμμο όπου έτρεχαν τα άλογα. Εκεί  είδε μια ομάδα κελτών  να σκοτώνει εν ψυχρώ  τον κόσμο ενώ μερικοί είχαν βγάλει τα τόξα τους κι έριχναν  βέλη στο κοινό, ήταν μια σφαγή προμελετημένη  Μέρες τώρα επικρατούσε αναταραχή στην πόλη εξαιτίας ενός καυγά  ανάμεσα σ’ έναν  ηνίοχο,  τον Πορφύριο, και στους μισθοφόρους της φρουράς του αυτοκράτορα. Ο  ηνίοχος συνελήφθη   και τότε οι οπαδοί του, οι Πράσινοι  αντέδρασαν   και τον έβγαλαν από τη φυλακή δια της βίας. Οι  Πράσινοι,  λάτρευαν τον Πορφύριο,  του είχαν στήσει μάλιστα  και μια προτομή με την επιγραφή:

Πορφύριε πολυπόθητε, η πόλη με σεβασμό σε τιμά με χάλκινο άγαλμα.  Ήθελε βέβαια  χρυσό,  αλλά αναλογίστηκε τη Νέμεση. Αν όμως η φατρία των Πρασίνων δεν παύει να υμνεί με ευγνωμοσύνη τις συνηθισμένες νίκες σου, είναι όλοι τους για  σένα  έμπνοα αγάλματα. Σε σύγκριση με αυτούς, ακόμη κι όλο το χρυσάφι  δεν αξίζει. 

Μέσα στην οργή τους οι Πράσινοι είχαν βάλει  φωτιά στο στρατόπεδο των μισθοφόρων,  τότε ο στρατηγός  Απόκαυκος,  που είχε τη διεύθυνση του σώματος  των φρουρών της πόλης,  διέταξε τη σφαγή των πρωταιτίων τη μέρα που γίνονταν οι  αρματοδρομίες. Μέσα στο πλήθος ήταν αδύνατο να βρεθούν οι ένοχοι, και έτσι οι στρατιώτες που ήταν συνηθισμένοι στην ωμή βία,  άρχισαν  να σκοτώνουν όποιον έβρισκαν μπροστά τους.

Ο Καστροφύλακας ήξερε ότι στη νότια μεριά του ιππόδρομου υπήρχε μια μικρή έξοδος απ’  όπου έφευγαν οι  αθλητές,  κατευθύνθηκε  προς το σημείο  για να δει αν μπορούσε να βρει την έξοδο.  Στη στενή πύλη που φαινόταν στο βάθος μιας στοάς,  υπήρχαν μερικοί φρουροί, πήρε μια πέτρα και την πέταξε στο κεφάλι ενός απ’  αυτούς ενώ την ίδια στιγμή έτρεξε  προς την αντίθετη κατεύθυνση,  βγήκε πίσω από τούς σκοπούς κι έφτασε ανενόχλητος μέχρι τη σιδερένια πόρτα που ήταν ανοιχτή, κατέβηκε  τα ελάχιστα μαρμάρινα σκαλιά που είχαν  φαγωθεί από τα χιλιάδες πόδια, έριξε μια ματιά πίσω  να δει αν τον ακολουθούσε κανείς κι όταν γύρισε το βλέμμα  είδε  μπροστά του  έναν  άντρα  που του φώναξε άγρια,  «που πας εσύ;».   Ήταν ένας πελώριος άνθρωπος, γενειοφόρος,  με κάτι χέρια που έφταναν μέχρι τα γόνατα, του έκανε εντύπωση  το παρουσιαστικό του άντρα όμως ήξερε ότι έπρεπε  να βγει οπωσδήποτε από κει  μέσα.

Δεν του άρεσε ο ιππόδρομος, εκεί πέρα μαζεύονταν το καλοκαίρι   όλα τα αποβράσματα που αντιπαθούσε μέχρι θανάτου,  όλες εκείνες οι  φατρίες των έξαλλων που μετά από κάθε αγώνα    ξεχύνονταν στους δρόμους,  λεηλατούσαν μαγαζιά,  ατίμαζαν κορίτσια,  δεν υπήρχε χειρότερη φάρα, όμως τον είχε καλέσει ο φίλος του ο Ουράνιος , ο υπεύθυνος των  αυτοκρατορικών στάβλων που  φρόντιζε τα άλογα του βασιλιά . Γνώριζε τον Ουράνιο  από τότε που πολεμούσαν στη Σικελία, τον αγαπούσε   όμως δεν έπρεπε να βρεθεί  σ’  εκείνο  το μέρος,  πάντα φοβόταν τον όχλο που γίνονταν μια άμορφη μάζα γεμάτη μίσος και μπορούσε να προκαλέσει το χειρότερο κακό,  αν δεν ήταν ο φίλος του  δεν υπήρχε περίπτωση να μπει στο στάδιο όμως τώρα βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Ήταν λάθος του που βρέθηκε εκεί πέρα παγιδευμένος.  Έπρεπε να είχε ακούσει τα λόγια του επίσκοπου του Νικόδημου, που τον είχε προειδοποιήσει. Την επόμενη μέρα  κιόλας είχε σκοπό  να τον επισκεφτεί στο μοναστήρι της Αχειροποιήτου όπου σκόπευε να εγκατασταθεί ξεχνώντας το παρελθόν.

Καιρό τώρα  σκεφτόταν να αποσυρθεί,   οι μάχες,  οι πόλεμοι κι οι συνωμοσίες  δεν τον ενδιέφεραν πραγματικά, αυτό που ήθελε πάντα ήταν να  καταγράψει όλες εκείνες τις εμπειρίες,   όλες τις περιπέτειες,  τους σκοτωμούς και τις ηρωικές πράξεις που είχε δει. Ο Νικόδημος που ήταν άνθρωπος των γραμμάτων  και είχε μια βιβλιοθήκη τεράστια στο μοναστήρι, του  έλεγε ότι για αυτό ήταν γεννημένος, για να γράφει την ιστορία του καιρού του,  αυτή ήταν η αποστολή του από το Θεό. Χάρη στον επίσκοπο είχε ξεκινήσει να σημειώνει και να δουλεύει τα πρώτα γραπτά του ,  στη   βιβλιοθήκη του μοναστηριού υπήρχαν τα χειρόγραφα του που είχε φυλάξει ο Νικόδημος κι όπως έλεγε,  χιλιάδες επισκεπτών τα είχαν διαβάσει, αυτό τον έκανε πολύ περήφανο. Πάντα  ενθουσιάζονταν βλέποντας τη  γραφή να παγιδεύει μέσα της τόσα πράγματα, τόσες έννοιες, τόσες αφηγήσεις, όλη αυτή η διαδικασία του φαίνονταν μαγική. Όποτε επισκέπτονταν το εργαστήρι αντιγραφής του μοναστηριού δεν μπορούσε να ξεκολλήσει,   μιλούσε  με τα νεαρά παιδιά που δούλευαν εκεί μέσα ετοιμάζοντας τις περγαμηνές,  τεντώνοντας  τα δέρματα, καθαρίζοντας τα,  περνώντας με ασβέστη τις σκληρές επιφάνειες καθώς  ετοίμαζαν  το μελάνι από τα βελανίδια που είχαν  μαζέψει. Τους κοιτούσε εκεί πέρα καθισμένους   σε χαμηλά  σκαμνιά να γράφουν και  να εικονογραφούν τα ευαγγέλια με όμορφα γράμματα και σχέδια,  τεντώνοντας κάθε λίγο το βασανισμένο τους σώμα. Καταλάβαινε κι αυτός πως  ο προορισμός του ήταν  εκεί πέρα  κι όχι στα πεδία των μαχών,  μάλιστα ο Νικόδημος του είχε  πει πως κάτι καλόγεροι από ένα  τάγμα γερμανικό ενθουσιάστηκαν όταν διάβασαν  τα χειρόγραφα του, είχαν ζητήσει ένα αντίγραφο και   στο  εργαστήριο της μονής  ετοίμαζαν  ένα κείμενο για να το  δώσουν στους Γερμανούς μοναχούς…

Ο τεράστιος άνδρας στέκονταν μπροστά του και του έκλεινε το δρόμο,  «σε ξέρω εσένα, είσαι ο Καστροφύλακας»  του είπε κι ενώ φαίνονταν ήρεμος σήκωσε απότομα  το τεράστιο χέρι και τον χτύπησε στο πρόσωπο με την παλάμη,  ο Καστροφύλακας αντέδρασε ενστικτωδώς κι άρχισε να του δίνει γροθιές  με λύσσα,  πολλές φορές τσακίζοντας  το πρόσωπο  του, η απροκάλυπτη  σφαγή που συνέβαινε  εκεί μέσα τον είχε θυμώσει τόσο πολύ που ήθελε κάπου να ξεσπάσει .  Ο πελώριος  άντρας    τα έχασε,  δεν περίμενε τέτοια αντίδραση όμως ο Καστροφύλακας   κατάλαβε ότι ο άλλος   ήταν δειλός παρά τη φοβερή του όψη, έτσι συνέχισε να τον χτυπά, δυο  σωματοφύλακες  έτρεξαν να  προστατέψουν τον αρχηγό τους  καθώς ο Καστροφύλακας είχε προλάβει μέσα στη λύσσα του να σκίσει τον κόκκινο χιτώνα του  τρομερού άντρα. Οι θεατές από ψηλά που έβλεπαν τη σκηνή άρχισαν να φωνάζουν και να χειροκροτούν, πολλοί κατέβαιναν  προς το μέρος του Καστροφύλακα  γνωρίζοντας ότι εκεί υπήρχε  η στενή πύλη  διαφυγής  και μπορούσαν να σωθούν, αρκετές εκατοντάδες ανθρώπων δραπέτευσαν από τη μικρή πόρτα βγαίνοντας  στα δρομάκια της πόλης για να γλυτώσουν  από τη μανία των φρουρών.  

 Στη βρύση μιας μικρής πλατείας ο Καστροφύλακας  έπλυνε το πρόσωπο,  τα χέρια κι  όλο του το σώμα που έκαιγε από την κάψα του καλοκαιριού,  αμέσως αισθάνθηκε καλύτερα σαν να καθάρισε το μυαλό του σε μια  στιγμή ενώ μέσα του  ένιωθε μια τρομερή  επιθυμία  για κάποιο  φρούτο,  ένα σταφύλι ή ένα σύκο να γλυκαίνει το στόμα του που είχε γεμίσει από τη σκόνη του ιπποδρόμου, «πρέπει να βρω οπωσδήποτε το Νικόδημο!»  σκέφτηκε όπως περπατούσε κατά την αποθήκη όπου  είχε αφήσει το άλογο του. Στο μονοπάτι για το μοναστήρι της Αχειροποιήτου υπήρχε ένα μέρος  γνωστό ως Η λίμνη του Φονιά,  εκεί σε κάτι χαλάσματα αρχαία,  γεμάτα αγάλματα σπασμένα, σταμάτησε  να πάρει μια ανάσα και να ποτίσει το ζώο, ο αέρας φυσούσε δυνατά,  κι  όπως περνούσε μέσα από τα ερείπια   ακούγονταν ήχοι παράξενοι σαν να ζωντάνευαν τα αγάλματα κι άρχιζαν να μιλούν, ένιωσε το δέρμα του ν’  ανατριχιάζει,  βιάστηκε να απομακρυνθεί από κείνον τον στοιχειωμένο τόπο. 

«Γκρέμισες το τέρας, τον Απόκαυκο,   έχεις καταλάβει τι έκανες;»  του είπε  ο Νικόδημος  όταν συναντήθηκαν στο μοναστήρι, ώστε εκείνος ήταν λοιπόν ο άνδρας που του είχε κλείσει το δρόμο στην έξοδο του ιππόδρομου!  Ο επίσκοπος  ήταν ενθουσιασμένος, κανείς δεν είχε  τολμήσει να τα βάλει με τον ισχυρό άνδρα, όλοι τον απέφευγαν  και τον έτρεμαν, ακόμα κι ο αυτοκράτορας δεν ήθελε να συγκρουστεί μαζί του  επειδή είχε στο πλευρό του μια σειρά  από ισχυρούς που ήθελαν  να τον ανεβάσουν στο θρόνο. Κανείς δε  χώνευε τον Απόκαυκο,  εκείνος ο τρομερός άνθρωπος είχε για χρόνια  σκορπίσει το φόβο,   όλοι μιλούσαν για τα κακουργήματα,  τις ασωτίες,  την αυθαιρεσία και τη βαναυσότητα του. Ήταν πάντα  περιστοιχισμένος   από τους μισθοφόρους του ,  που  ήταν κι εκείνοι πελώριοι,  τρομοκρατούσαν την πόλη όποτε έβγαιναν  να πάνε στο ιππόδρομο,  εκεί ήταν το αγαπημένο τους στέκι και με την εντολή του αρχηγού τους είχαν ξεκινήσει τη φοβερή  σφαγή.   

Το επεισόδιο στον ιππόδρομο  είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση  ο Καστροφύλακας είχε  χάσει την ησυχία του,  όλοι ερχόταν να τον συγχαρούν,  μια ομάδα ευγενών του ζητούσε να ηγηθεί ενός κινήματος για να συλλάβουν και να δικάσουν τον Απόκαυκο. Μ΄ όλα αυτά  σαν κάτι να είχε συμβεί κι ο Απόκαυκος έχασε την αύρα του φόβου που τον περιέβαλε ο κόσμος δεν τον υπολόγιζε πλέον, στο δρόμο τον περιγελούσαν,  εκείνοι που κάποτε τον έτρεμαν τώρα τον πλησίαζαν και τον χλεύαζαν, μια μέρα που περπατούσε με τη συνοδεία του στην αγορά,  μια γυναίκα που της είχε βιάσει  την κόρη  του πέταξε από το μπαλκόνι ένα πήλινο σκεύος που τον χτύπησε άσχημα στο κεφάλι,   υπέφερε για μέρες από το χτύπημα, έβλεπε αστραπές κι οράματα στον ύπνο του,   ύστερα από λίγο καιρό πέθανε.


Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026

ΣΤΗΝ ΠΕΡΓΑΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΠΑΣΤΙΑ

Ένα κορίτσι ήρθε κατά πάνω του  φωνάζοντας, δεν πρέπει να ήταν πάνω από είκοσι χρονών,  είχε μαύρα μαλλιά,  δόντια ολόασπρα, ήταν  πάρα πολύ όμορφο, ασυνήθιστα όμορφο,  πίσω του ερχόταν  ένας τύπος σκουρόχρωμος, το κορίτσι ζητούσε τη βοήθεια  του σαν να τον ήξερε ενώ ο άντρας   πλησίασε χωρίς να μιλά, « άφησέ  την ήσυχη!» φώναξε στο  σκουρόχρωμο που δεν μιλούσε,  είχε μια γενειάδα που κάλυπτε το πρόσωπο του και δεν μπορούσε να διακρίνει τα χαρακτηριστικά του,  γύρω   δεν υπήρχε ψυχή  μονάχα κάτι κομμάτια των κάστρων  που είχαν γκρεμιστεί από τον κύριο όγκο του οχυρώματος  έχασκαν  χωρίς κανένας  να φροντίζει να τα ξαναβάλει  στη θέση τους.  Ο ξένος άντρας  σήκωσε τα χέρια σαν να προσπαθούσε  να τον αρπάξει από  το λαιμό,  εκείνος   ήθελε να σηκωθεί και να φύγε όμως την τελευταία  στιγμή κρατήθηκε,  δεν είχαν μεγάλη διαφορά όγκου, όπως τον έβλεπε ο ξένος θα πρέπει να  ήταν περίπου σαράντα- πενήντα  χρονών,  είχε καιρό να παλέψει και δεν ήξερε σε τι  φόρμα βρίσκονταν,  δεν μπορούσε ν’ αποφασίσει τι θα έκανε όταν ο άλλος τον έπιασε σφιχτά από τους ώμους δοκιμάζοντας να τον ρίξει χάμω,  την τελευταία στιγμή κρατήθηκε καταλαβαίνοντας  ότι ο ξένος   ήταν πολύ δυνατός,  από εκείνη τη στιγμή δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο παρά μόνον πως δεν θα έπεφτε στο τσιμέντο του δρόμου.

Από το πρωί φαινόταν ότι θα είχε μια περίεργη μέρα,  όταν πήγε να βάλει μπροστά  το αμάξι του  η μηχανή έσβηνε σαν να είχε ξεψυχήσει, «ώ  διάολε!»  φώναξε  ενώ τηλεφωνούσε  τον μηχανικό του όμως εκείνος έλειπε διακοπές,  «φίλε είμαι στο νησί τώρα, πίνω ποτά στην αμμουδιά,  επιστρέφω τον  άλλο μήνα»  του είπε,   πως θα πήγαινε τώρα στη δουλειά , η απόσταση δεν ήταν μεγάλη όμως έπρεπε να ανεβεί ένα ύψωμα γεμάτο βράχους  πάνω από την πόλη.  Ήταν πρωί ακόμα,  σχεδόν 9, στη σκιά είχε λίγο δροσιά,  «ας πάω περπατώντας,  θα μου κάνει καλό» είπε μέσα του.  Ξεκίνησε χαλαρά την ανάβαση, στα στενά   ακούγονταν  κάποιο  τραντζιστοράκι  που έπαιζε  ένα τραγούδι παλιό,  «Στην Πέργαμο και στην Μπαστιά,  δίδυμα πάνε φορτηγά, κι ένα ιπτάμενο δελφίνι,  στον Πόρο και στη Σαντορίνη »  πόσα χρόνια είχε να το ακούσει.  «Δεν είναι και τόσο άσχημα εδώ πέρα»  σκεφτόταν βλέποντας τις γυναίκες να πίνουν χαλαρές  τον πρωινό καφέ τους στα μπαλκόνια, καθώς  όμως πλησίαζε στην κορυφή του  υψώματος είχε ήδη μετανιώσει, το σώμα του ζορίζονταν, τον τελευταίο καιρό διάστημα δεν πρόσεχε,  έτρωγε ότι να ναι και είχε περάσει τα εκατό κιλά. Είχε φτάσει πια σ’ ένα ισιάδι του λόφου κι αισθάνονταν τα πόδια του να καίνε . Παρόλο που η μέρα μόλις είχε ξεκινήσει  η ζέστη ήταν αδυσώπητη καθώς  ο  ήλιος σκαρφάλωνε φουριόζος στον ουρανό ξεκινώντας  το καθημερινό  του ταξίδι  κι οι φλόγες  έκαιγαν  το σύμπαν . Οι λαμαρίνες των αυτοκινήτων  είχαν ανάψει,  τα αδέσποτα έψαχναν τρύπα να κρυφτούν,  όλα έμοιαζαν να έχουν πάρει φωτιά, μονάχα τα χαλάσματα των αρχαίων τειχών  φαίνονταν  αγέρωχα και  στέκονταν εκεί στην κορυφή της πόλης αψηφώντας τον χαμό του καλοκαιριού,  ενώ από πάνω τους πετούσαν αέναα τα αεροπλάνα κουβαλώντας τουρίστες .

Από το πρωί η μέρα του έδειχνε ότι δεν θα ήταν συνηθισμένη όμως τώρα  είχε μπλέξει άσχημα κι  είχε βρεθεί να παλεύει   μ’ έναν  άγνωστο μέσα στο λιοπύρι. Φοβόταν μήπως ο ξένος   τον κλωτσήσει όμως ο άλλος έδειχνε ότι ήθελε να τον καταβάλει παλεύοντας,  χωρίς  χτυπήματα.  Όπως ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο  μπορούσε να προσέξει καλύτερα τα χαρακτηριστικά του, είχε ανάστημα κανονικό  αλλά φαίνονταν  νευρώδης, σκληρός , μ’ ένα βλέμμα διαπεραστικό,  η επιδερμίδα του ήταν  σκούρα,  έμοιαζε με άραβα και πράγματι,  αν του πρόσθετες μια κελεμπία θα ήταν κανονικός Βέρβερος, είχε  μια πραγματικά βιβλική  φυσιογνωμία.  Μετά τα πρώτα σπρωξίματα και τις αναγνωριστικές λαβές κατάλαβε ότι δεν θα ξεμπέρδευε εύκολα, το σώμα του είχε γίνει μούσκεμα,  ένιωθε τις σταγόνες του ιδρώτα να τρέχουν στο πρόσωπο του, ο  άγνωστος  πάλι έδειχνε να μην κουράζεται σαν να ήταν ντοπαρισμένος, νόμιζε ότι θα ήταν πιο εύκολο όμως ο άλλος είχε αποδειχτεί σκληρό καρύδι.  

 Όπως προσπαθούσε να αμυνθεί  έκανε τη σκέψη  ότι όλα αυτά δεν συνέβαιναν στην πραγματικότητα, ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει κι όλα γίνονταν σε μια άλλη διάσταση, είχε την εντύπωση  ότι θα πατούσε ένα κουμπί κι όλα θα επέστρεφαν στην κανονική τους κατάσταση. Δεν περίμενε ούτε ο ίδιος ότι θα άντεχε σε τέτοιες συνθήκες,  πάντα τον δυσκόλευε το καλοκαίρι  αλλά τούτο το φετινό τα είχε δει όλα,  σχεδόν ολόκληρο τον Αύγουστο δεν είχε ούτε μια μέρα δροσιάς,  λογαριασμοί ερχόταν από παντού, η γυναίκα του γκρίνιαζε συνέχεια,  οι υποχρεώσεις  τον πίεζαν, το αφεντικό του είχε ξεφύγει, η εφορία κι όλοι οι δαίμονες τον κυνηγούσαν, παντού   γύρω έμοιαζαν να υψώνονται εμπόδια αξεπέραστα. Ο πιο  μεγάλος του φόβος του ήταν  μη χάσει την όρεξη του για ζωή, έβλεπε γύρω  ανθρώπους ‘’καμένους ‘’ εξαιτίας της υπερκόπωσης , των πολλών σκέψεων, της πίεσης από το περιβάλλον.  Άλλος έτρεχε για τους άρρωστους γονείς του και είχε μπουχτίσει, άλλος δούλευε σαν το σκυλί για χρόνια  πολλά, να μαζέψει λεφτά, να αυγατίσει, να αγοράσει σπίτια,  μαγαζιά,  και ξαφνικά διαπίστωνε ότι το σώμα του δεν άντεχε,  έτρεχε στους γιατρούς κι έβρισκε ένα σωρό προβλήματα με  την καρδιά,  το συκώτι,  τους πνεύμονες. Άλλος πάλι χανόταν δίχως ν’  αφήσει ίχνη πίσω του, τον έπαιρνες τηλέφωνο και δεν απαντούσε, έτσι απλά, τον ήξερες για χρόνια, τον θεωρούσες φίλο σου και ξαφνικά εξαφανίζονταν  έτσι,  χωρίς  να  δώσει μια εξήγηση, ήταν πολύ παράξενο.

Έριξε μια ματιά πίσω του ψάχνοντας την κοπέλα όμως εκείνη είχε εξαφανιστεί,  ήταν σαν να είχε έρθει εκεί πέρα για να παίξει το  ρόλο του δολώματος,   σαν να τον  είχε μπλέξει σ’ αυτήν  τη φασαρία κι άλλωστε όπως το σκεφτόταν τώρα,  το βλέμμα της δεν ήταν και τόσο αθώο. Είχε την ελπίδα ότι θα βρισκόταν κάποιος περαστικός να πει κάτι,  να φωνάξει κάποιον,  να βάλει ένα τέλος σ'  εκείνο το πράγμα όμως γύρω δε φαίνονταν  ψυχή,  σαν να είχε  αδειάσει ο τόπος όλος από κάθε τι ζωντανό. Παλεύοντας κι απωθώντας ο ένας τον άλλον είχαν βρεθεί τώρα κοντά σε μια στέρνα παλιά,  όπου οι κάτοικοι της ακρόπολης πρέπει να φυλούσαν κάποτε  το νερό τους στις περιόδους πολιορκίας και ανομβρίας. Η στέρνα εκείνη κάτι του έφερνε στο μυαλό και τότε θυμήθηκε, εκείνο   ήταν το μέρος   όπου   πολλά χρόνια  πριν  ο παππούς του  είχε   στερεώσει  στα αρχαία τείχη  μια τέντα, ήταν η  εποχή που  είχαν έρθει οι  πρόσφυγες  κι έψαχναν  μια σκέπη πάνω απ' το κεφάλι τους,  εδώ  ήτανε το μέρος που του είχε δείξει  μια φορά  ο παππούς του όπως  περνούσαν από κει, αν τον είχε τώρα μπροστά του θα τον ρωτούσε «έ παππού, πως το παλεύατε τότε,  ποιο  είναι το μυστικό, τι πρέπει να κάνουμε εμείς τώρα μέσα σ’ αυτήν  τη ζούγκλα ;»

Είχε καθυστερήσει  για τη δουλειά, σε λίγο θ’  άρχιζαν να τον ψάχνουν, «πρέπει να τελειώνω εδώ πέρα»  είπε μέσα του,  αν συνέχιζαν έτσι θα λιποθυμούσε σίγουρα ,  μάζεψε όποια ικμάδα ενέργειας είχε  κι  επιτέθηκε στον ξένο που φάνηκε να ξαφνιάζεται, το είδε καθαρά μέσα στον μάτια του κι αυτό του έδωσε το κουράγιο που χρειάζονταν,  τον γράπωσε από τη μέση και παραλίγο να τον σκάσει χάμω,  ο ξένος έδειχνε απορημένος και με πολύ μεγάλη δυσκολία διατηρούσε την ισορροπία του,   ήταν σίγουρα παλαιστής ή κάτι τέτοιο. Ένιωθε ότι  τον είχε νικήσει, το κατάλαβαν και οι δύο,  είχε γίνει μούσκεμα αλλά δεν μπορούσε να μη νιώθει ικανοποιημένος με τον εαυτό του, αν και δεν είχε την καλύτερη φυσική κατάσταση τα είχε καταφέρει μια χαρά.  «Θα χρειαστώ δέκα μπουκάλια νερό για να  συνέλθω»  σκέφτηκε  όμως τη στιγμή που ετοιμάζονταν να τον ρίξει κάτω ο άγνωστος άντρας  έκανε μια κίνηση παράξενη,  άρπαξε  το μηρό του ψηλά στο ριζομήριο, εκεί  δίπλα στη βουβωνική χώρα,  κι αμέσως ένιωσε να παραλύει σαν να  τον  χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα,  μια απέραντη απορία  ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο  του,  πως στο δαίμονα το είχε καταφέρει ο ξένος ,  τι είδους  δυνάμεις είχε;  Όλο το σώμα του παράλυσε  και τότε άκουσε τον άγνωστο  να λέει με μια φωνή εντελώς αλλόκοτη,  «είσαι πολύ δυνατός,  αφού πάλεψες μαζί μου και σχεδόν με νίκησες έχεις το χάρισμα»,   τον άφησε εκεί πέρα μουδιασμένο κι έφυγε περπατώντας αργά,  πέρασε δίπλα από την αρχαία  στέρνα κι από ένα άνοιγμα των τειχών χάθηκε από τα μάτια του.

Σύρθηκε και κάθισε σ’ ένα αγκωνάρι των γκρεμισμένων  τειχών,  κάτω από μια συκιά  που είχε φυτρώσει εκεί πέρα. Το πόδι του σιγά σιγά  συνέρχονταν  από το μούδιασμα, ανέπνευσε βαθιά,  όλο το συμβάν πρέπει   να κράτησε κάπου είκοσι λεπτά, ένα μισάωρο,  αλλά του είχε φανεί ένα διάστημα ατελείωτο, «κάτι πρέπει να πιω επειγόντως» είπε φωναχτά. Όλο αυτό τον είχε σοκάρει όμως ταυτόχρονα αισθάνονταν  την αυτοπεποίθηση του να μεγαλώνει,  ώστε λοιπόν είχε κάποιο  χάρισμα,  δεν ήταν  τόσο αδύναμος,  κι αν είχε καταφέρει  να  νικήσει σ’ αυτή τη μάχη θα τα κατάφερνε και με τα  υπόλοιπα  θηρία της αποκάλυψης που τον περιτριγύριζαν. Ένα αίσθημα ικανοποίησης τον πλημύρισε,  είχε ξεχάσει  ότι έπρεπε να πάει στη δουλειά όταν το  τηλέφωνο του χτύπησε, «έ που είσαι;» -« έρχομαι!»  είπε  στο αφεντικό του και σηκώθηκε με κόπο,  το αεράκι που ερχόταν από τη θάλασσα του δρόσισε επιτέλους το πρόσωπο,  ο ήλιος συνέχιζε να πυρπολεί το σύμπαν,  η άσφαλτος έβραζε,  τα αεροπλάνα  πετούσαν χωρίς  σταματημό  ψηλά χαμηλώνοντας όπως πλησίαζαν το αεροδρόμιο.

 

Τρίτη 28 Ιουλίου 2026

ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Ήταν το αγαπημένο της παιδί, το πιο έξυπνο,  από τότε που γεννήθηκε ο γιος της ήταν ζωηρός,  ξεχώριζε,  τον σήκωνε στα χέρια τη ς κι εκείνος  γελούσε και χαλούσε τον κόσμο από τη χαρά του.  Όταν μεγάλωσε τον σπούδασε,  η αλήθεια είναι  ότι δεν τα πήγαινε και πολύ τα γράμματα,  με το ζόρι πέρασε σε μια σχολή όμως ήταν πάντα ξύπνιος,  παράτησε τη σχολή κι έπιασε δουλειά σ’  ένα  γραφείο  όπου αναλάμβανε όλες τις δουλειές,  ύστερα άνοιξε ένα μαγαζί και οικονομούσε καλά.  Η μητέρα του τον παρακολουθούσε όλα τα χρόνια και τον καμάρωνε,  κι όταν παντρεύτηκε η ευτυχία για τη χαρά του γιου της δεν περιγράφονταν,  χόρευε και σκορπούσε λεφτά όλη νύχτα στο γλέντι,  εκείνος ο γάμος  δεν είχε ξαναγίνει . Πάντα τον βοηθούσε το γιο της,  όταν  πούλησε ένα  διαμέρισμα σ’  εκείνον είχε δώσει το μεγαλύτερο μερίδιο,  οι αδερφές του  το είχαν  καταλάβει βέβαια αλλά τι μπορούσαν  να πουν, αυτός ήταν ο εκλεκτός, αυτός δικαιούνταν τα περισσότερα προνόμια κι αυτός ήταν βέβαια συνδικαιούχος στους λογαριασμούς  της μητέρας του.

Ήταν μια γυναίκα άξια όπως έλεγαν όλοι,  από μικρή  δούλευε σαν το σκυλί στα  χωράφια σπέρνοντας και θερίζοντας,  έλεγαν μάλιστα ότι  πολλές φορές που ο  άντρας της κουράζονταν στον κάμπο εκεί πέρα,  εκείνη έπαιρνε το σιδερένιο άροτρο και όργωνε με τα άλογα,   μια δουλειά πολύ βαριά,  αντρική,  όμως εκείνη κατάφερνε να τη φέρει εις  πέρας,  όσοι την είχαν δει είχαν απορήσει.

Κάποια στιγμή   αποφάσισε να έρθει στην πόλη, στον αστικό αέρα  πάντα ανέπνεε καλύτερα, ο άντρας της δεν ήθελε,  «καλά είμαστε εδώ»  της είχε πει όμως κείνη έβλεπε μακριά, όπως πήγαιναν τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να μεγαλώσουν  τα παιδιά τους  στο χωριό,  τα πράγματα δυσκόλευαν,   έτσι ήρθε μόνη της στην πόλη αφήνοντας πίσω τον άντρα και τα παιδιά της.  Έκτισε μόνη της μια παράγκα σ’ ένα οικόπεδο  στην άκρη της πόλης, κι εκεί έφερε τον  αγαπημένο της γιο που τη βοηθούσε.  Μαζί έφτιαχναν  λάσπη με το τσιμέντο, μαζί σοβάντιζαν τους τοίχους,  μαζί φύτευαν ένα σωρό ζαρζαβατικά στην αυλή της . Εκείνο το σπιτάκι  είχε μια θέα εκπληκτική κατά τη θάλασσα,  όλο το καλοκαίρι φυσούσε ένα  αεράκι απαλό,  αέναο που σε δρόσιζε και δεν καταλάβαινες τη ζέστη, ο μικρός καθόταν στο μικρό μπαλκόνι τα απογεύματα και χάζευε τα αεροπλάνα που προσγειώνονταν στο βάθος του ορίζοντα,  ήταν το θέαμα που αγαπούσε πιο πολύ απ’  όλα. Όποτε ευκαιρούσε  πήγαινε να δει τον άντρα και τα υπόλοιπα παιδιά της,   βοηθούσε στα χωράφια κι όλο τον υπόλοιπο καιρό δούλευε σαν το σκυλί στη βιοτεχνία,  πως άντεχε δεν μπορούσε κανείς  να καταλάβει αλλά έτσι ήταν εκείνοι οι άνθρωποι , δούλευαν λες και δεν είχαν αύριο,  μέρα και νύχτα,  έτσι  είχαν φτιάξει περιουσίες  κάτι που σήμερα  φαίνεται ασύλληπτο.

Ήταν μια εποχή δύσκολη όμως από το πουθενά  η ρόδα γύρισε,  ένα ς δρόμος  μεγάλος  θα φτιαχνόταν που περνούσε από το κτήμα με την παράγκα κι έτσι έγινε η απαλλοτρίωση, της έδωσαν  ένα καλό ποσό  και μ’ εκείνα τα χρήματα  αγόρασε  ένα διαμέρισμα πολύ ωραίο , ευρύχωρο, κι αργότερα ακόμα ένα, έφτιαξε και το σπίτι το χωριό προσθέτοντας μια σκεπή εντυπωσιακή που έκανε το κτίσμα να μοιάζει με κάστρο.  Τότε έφερε  όλη την  οικογένεια στην πόλη κι ήταν όλοι μαζί  χαρούμενοι. Οι συγγενείς  είχαν φρίξει,  σε μια συνάντηση με κάτι θείες τους μια από αυτές είχε πει «εσείς  όλο σπίτια φτιάχνετε,  σίγουρα βρίσκετε κάπου χρήματα έ,  που τα βρήκατε,  για πέστε μας ;

Ύστερα από λίγα χρόνια ο αγαπημένος  της γιος άνοιξε το μαγαζί και με χίλια δυο κόλπα απόκτησε ένα σωρό πελάτες,  ήταν  πολύ  καπάτσος,  η μάνα του χαίρονταν όπως τον έβλεπε κα τον συμβούλευε πάντα,  «να μη  λες ψέματα,  να μην κοροϊδεύεις τον κόσμο,  να είσαι κύριος» , εκείνος την  άκουγε αλλά  σκέφτονταν διαφορετικά,  πάντα του  άρεσαν οι λαμογιές,  προτιμούσε να κινείται πιο πονηρά,  με γνωριμίες,   λαδώματα κι αρπαχτές,  αυτά τα πράγματα ήταν το στοιχείο του.

Καθώς περνούσε ο καιρός  η μάνα του  εξασθενούσε από τη δουλειά από κι από τα γεράματα,  εκείνος  τότε άρχισε να δείχνει μια  περίεργη αδυναμία στον πατέρα του,  τον φρόντιζε,  τον έπαιρνε στο σπίτι,  τον περιποιούνταν,   τον έτρεχε στους γιατρούς  όλη την ώρα,   εκείνη χαιρόταν για όλα αυτά βέβαια αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε,  γιατί να δείχνει τέτοια προτίμηση στον πατέρα του αφού εκείνη πάντα πίστευε ότι οι δυο τους είχαν  έναν  δεσμό ιδιαίτερο,  ότι ήταν το αίμα  της, είχε τον χαρακτήρα της,  είχαν περάσει και τόσα μαζί εκεί στην παράγκα όπου φυσούσε ο αέρας της θάλασσας, , δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό της όμως πάντα καθησύχαζε τον εαυτό της,  «ο μπαμπάς  μας  ήταν πάντα φιλάσθενος»  έλεγε σε   όσους τη ρωτούσαν,  «καλά κάνει το παιδί και τον προσέχει».  

Όταν γέννησε  το πρώτο του παιδί ήταν σίγουρη ότι θα του έδινε το όνομα της όμως εκείνος είπε ότι το είχαν τάξει κάπου,  σε μια αγία που κανείς  δεν ήξερε ότι υπάρχει,  πολύ την είχε πικράνει εκείνη η ιστορία,  ήταν σαν να την αγνοούσε σκόπιμα,  σαν να την είχε σβήσει από το χάρτη,  της είχε κάνει μεγάλη εντύπωση η συμπεριφορά του όμως τον αγαπούσε και δεν  ήθελε να  σκέφτεται και να το βαθύνει περισσότερο. 

«Άαχ, έχουν αλλάξει οι καιροί»  της έλεγε η φίλη της κι έτσι ήτανε. Τώρα πια δεν ίσχυαν τα πρότυπα τα  παλιά ,  τότε  που η τύχη σου εξαρτιόταν  από το σόι, την  οικογένεια κι από τα παιδιά.  Αυτά θα σε γηροκομούσαν, αυτά θα σε πρόσεχαν, αυτά θα σε κληρονομούσαν,  έτσι γινόταν τότε όμως  τώρα  το σόι κι η οικογένεια δεν ήταν το ίδιο,  κι αν υπήρχαν υφέρπουσες τάσεις, αντιζηλίες, έχθρες και πίκρες  που δεν έβγαιναν  στην  επιφάνεια παλιά,   τώρα όλα γίνονταν διαφορετικά.  Τόσα χρόνια ο γιος της είχε λύσσαξε να τη βλέπει να πετυχαίνει παντού κι όλοι να  μιλούν γι αυτή μονάχα, για το πόσο άξια ήταν, πόσο εργατική ,  πως είχε πετύχει με κείνη  την κίνηση με την παράγκα  και είχε  αγοράσει το μεγάλο διαμέρισμα, ήταν  σαν να το είχε προσχεδιάσει, αυτό κι αν ήταν επιτυχία.  Δεν μπορούσε να το χωνέψει,  εκείνος ήθελε ανθρώπους μέτριους  κοντά του όπως ο πατέρας του,  ανθρώπους όχι πιο έξυπνους,  όχι πιο  ικανούς  από αυτόν,  ανθρώπους  που δεν θα μπορούσαν  να τον μειώσουν και να τον επισκιάσουν .

Σαν  αρρώστησε βαριά ο άντρας της ο γιος της κόντεψε να πεθάνει,  δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα τον έχανε,  τον πήρε στο σπίτι του και τον εγκατέστησε στον υπόγειο όροφο του σπιτιού του, ήθελε να τον έχει κοντά του. Κι όταν πέθανε έκλαψε με μαύρο δάκρυ, κι εκείνης η καρδιά είχε γίνει κομμάτια αλλά  ο θρήνος του γιου δεν συγκρίνονταν. Βλέποντας τον να κάνει έτσι για τον πατέρα του ένιωθε περήφανη,  «είδες ο γιος μου»  έλεγε στη  φίλη της,  ήταν σίγουρη ότι και για  κείνη θα έδειχνε το ίδιο ενδιαφέρον όμως όταν αρρώστησε σοβαρά εκείνος χάθηκε, δεν έδειχνε σημεία ζωής, οι αδερφές του  τον έψαχναν,  η μητέρα του ρωτούσε που είναι ο αγαπημένος της,  είχε περάσει πάνω από ένα μήνα στο νοσοκομείο και δεν είχε εμφανιστεί.  Μια μέρα πριν πάρει εξιτήριο  ήρθε με κάτι γλυκά,  «με πέθαναν  οι  δουλειές»  δικαιολογήθηκε,  «δεν προλαβαίνω  τίποτα,  εσείς  που να καταλάβετε»  φώναξε στις αδελφές του  σαν να ζητούσε τα ρέστα, «εντάξει παιδί μου μην κάνεις έτσι» τον δικαιολόγησε η μάννα του.

Στη μεγάλη δοκιμασία της ο γιος της εξαφανίστηκε,  όταν χτύπησε πέφτοντας  κι έκανε την εγχείρηση,  εκείνος δεν ήταν πουθενά,  η  φίλη της είχε τρέξει  να βρει όλους τους γιατρούς και τις αποκλειστικές,  ήταν δίπλα της   όλο τον καιρό που χρειάστηκε να συνέλθει.   Είχε αρχίσει να τσατίζεται «που στο διάβολο είναι ο Γ;»  ρωτούσε τις κόρες της,   ο  γιος της όμως εμφανίστηκε ένα βράδυ κι άρχισε να σκαλίζει τα συρτάρια της,  έψαχνε να βρει τις διαθήκες,  πήρε ένα σωρό χαρτιά κι εξαφανίστηκε.   Όταν  ήρθε ο συμβολαιογράφος για να συντάξουν τη διαθήκη έλειπαν ένα  σωρό έγγραφα,   ακόμα και η ταυτότητα της, για πρώτη φορά   του μίλησε πολύ άσχημα, «να τσακιστείς να φέρεις τα συμβόλαια γιατί θα σε πάρει και θα σε σηκώσει!» του είπε  στο τηλέφωνο.

Η υπόθεση αυτή με τα συμβόλαια της είχε προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση,  η γιατρός που ήρθε να τη δει ανησύχησε πολύ,  «κυρία Μ  δεν είστε καλά»   της είπε « πρέπει να προσέχετε,  να μην  ταράζεστε,  σας παρακαλώ,  η πίεση σας έχει ανεβεί πολύ,  θα πάρετε αυτά τα χάπια και θέλω να μείνετε ήρεμη»  συμπλήρωσε  φεύγοντας όμως μέσα  της είχε καταλάβει ότι το παιχνίδι είχε τελειώσει. Εκείνο το βράδυ έπαθε εγκεφαλικό και την επόμενη μέρα  εμφανίστηκε ο γιος μ’  ένα ύφος θριαμβευτικό,  όλοι το  πρόσεξαν,  δεν φαινόταν και πολύ δυσαρεστημένος,  σαν να το περίμενε από καιρό,  «θα τα αναλάβω όλα εγώ !»  φώναζε « θα την πάω στη Γαλήνη , την κλινική  του φίλου μου,   εκεί  θα έχει  ό,τι χρειάζεται» - « Μα η Γαλήνη είναι το χειρότερο μέρος που υπάρχει πετάχτηκε η φίλη της μητέρας  του,  «τους έχουν βγάλει και στην τηλεόραση, είχαν πει  ότι θα την κλείσουν επειδή κακοποιούν τους γέρους εκεί πέρα,  είσαι καλά;»  -  « δεν ξέρεις εσύ,  μην ανακατεύεσαι στα οικογενειακά μας» της είπε άγρια, «όχι δε γίνεται!»  επέμεινε η ξένη γυναίκα, «δεν μπορείς να την πας εκεί μετά  από τόσα που έκανε για σένα,  σε αγαπούσε, σε έβαλε στους λογαριασμούς της,  σκίστηκε για σένα  κι εσύ θέλεις να την πετάξεις στα σκουπίδια,  ντροπή σου !»  Όλοι όσοι ήταν  μαζεμένοι γύρω από την άρρωστη γυναίκα είχαν τρομάξει με τη σκηνή,  ο γιος είχε μείνει αποσβολωμένος, « καλά»  ψέλλισε, «όπως θέλετε αφού είναι έτσι ας  το αναλάβετε εσείς,  εγώ δεν μπορώ»  είπε κι έφυγε κλείνοντας την πόρτα με πάταγο.

«Άστο θα το φροντίσω εγώ και συγγνώμη»  είπε  την επόμενη μέρα στη φίλη της μαμάς του.  «Με συγχωρείς κιόλας που μίλησα λίγο απότομα» την καθησύχασε και την ίδια στιγμή  πήγε στο διαμέρισμα, πήρε τη μάνα  του και την πήγε σ’  εκείνο  το άθλιο γηροκομείο. «Εδώ θα σε προσέχουν»  της είπε. Εκείνη δεν καταλάβαινε και πολλά, το μυαλό της είχε  μπλοκάρει,   όλα είχαν θολώσει,  το μόνο που ένιωθε ήταν  ότι δεν ήθελε να ζήσει άλλο,  τι νόημα θα είχε;

Σε λίγες μέρες  πέθανε χωρίς κανέναν κοντά της  .

 

 

 

Κυριακή 21 Ιουνίου 2026

ΤΡΙΑ ΝΤΟΜΠΕΡΜΑΝ

 

Ήταν μια έκταση τεράστια, ένα πέλαγος από χόρτα που έπρεπε  να κόψει, σκέφτηκε ότι θα χρειάζονταν κανένα μήνα για να το τελειώσει αλλά ο Ν του είχε υποσχεθεί 1000 ευρώ αν καθάριζε εκείνο το απέραντο οικόπεδο και τα ήθελε αυτά τα χρήματα, θα μπορούσε να περάσει πολύ ωραία για καμιά  βδομάδα σε κάποιο νησί χωρίς να νοιάζεται για τίποτα, είχε στεγνώσει από λεφτά  και  το χρειαζόταν το χιλιάρικο  επειγόντως,  έτσι είπε εντάξει.

Mε τον Ν γνωρίστηκε   ένα βράδυ σε κάποιο μαγαζί της παραλίας, είδε να του πέφτει από το πορτοφόλι ένα πανηντάευρο, κανείς δεν το είχε προσέξει, το μάζεψε με μια κίνηση αδιάφορη, όμως όταν ο άλλος πέρασε από μπροστά του για να φύγει είπε, «συγνώμη, μήπως χάσατε κάποια χρήματα; » δεν κατάλαβε πως βγήκε αυτή η κουβέντα από το στόμα του.  Ο άλλος άνοιξε το πορτοφόλι του, «ναι  μου λείπουν πενήντα ευρώ»,   του  έδωσε με μισή καρδιά το πενηντάευρο που κρατούσε τόση ώρα στο χέρι του,  «ευχαριστώ»  του είπε ο        Ν,  «να σε κεράσω ένα ποτό;» έτσι ξεκίνησε η γνωριμία  τους. Ο Ν ήταν γιατρός,  δούλευε στην Ελβετία κι έβγαζε ένα σκασμό λεφτά, όταν το έμαθε έβρισε τον εαυτό του. Βρέθηκαν ξανά το επόμενο βράδυ, στο ίδιο μαγαζί, κι από τότε βρίσκονταν ταχτικά,  πρώτη φορά συναντούσε  κάποιον τόσο πλούσιο,  ο τύπος πρέπει να  έβγαζε διακόσια πενήντα  χιλιάρικα το χρόνο,  όπως τα υπολόγιζε, ίσως και περισσότερα,  το δικό του μηνιάτικο ήταν μια μέρα δουλειάς  για τον γιατρό, όμως  ήταν ευχάριστος  τύπος και πολύ απλός,  ερχόταν τακτικά στην Ελλάδα, ιδίως τα καλοκαίρια, πλήρωνε πάντα το λογαριασμό  και κάποιο βράδυ του είπε, «θέλεις να προσέχεις το σπίτι και το οικόπεδο μου για το καλοκαίρι  ;»

Το σκέφτηκε λίγο και δέχτηκε,  δεν είχε δουλειά τους θερινούς μήνες,, κρατούσε ένα κυλικείο σ’ ένα σχολείο και κάθε χρόνο σκεφτόταν πως θα την έβγαζε το καλοκαίρι οπότε  του ερχόταν μια χαρά. Ο Ν τον πήγε στο σπίτι , ήταν  χτισμένο σε μια περιοχή έξω από την πόλη όπου έμεναν πολύ πλούσιοι, υπουργοί, βουλευτές, επιχειρηματίες, όλη η αφρόκρεμα. Παντού γύρω έβλεπες βίλες περιστοιχισμένες από κάτι τοίχους πελώριους σαν τείχη, στις αυλές τους υπήρχαν πισίνες και πίσω από τα κάγκελα  εμφανίζονταν σκύλοι  άγριοι που γαύγιζαν όποιο αμάξι περνούσε. «Αυτό είναι το σπίτι»  του είπε δείχνοντας του  έναν τεράστιο εσωτερικό χώρο  δύο ανοιχτών ορόφων  που συνδέονταν με σκάλες ξύλινες.  «Μερικές φορές θα έρχεται η γυναίκα  μου, άμα θέλεις μπορείς να τη φροντίζεις λίγο,  να της κάνεις  μερικά ψώνια, να βγάζεις βόλτα τα σκυλιά της , να της φτιάχνεις κανένα φαγητό αν σου είναι εύκολο»-  «κανένα πρόβλημα» είπε αυτός. Εγκαταστάθηκε την άλλη μέρα κιόλας,   ανέβαινε και κατέβαινε τις εσωτερικές,  ξύλινες σκάλες χαζεύοντας   το   σπίτι ,  μεγαλύτερη εντύπωση του έκανε το γραφείο του γιατρού όπου υπήρχαν ένα σωρό αντίκες,  ένα ρολόι παλιό,  ένας ανεμιστήρας προπολεμικός,  ένας εκτυπωτής αρχαίος,  «τι τα θέλει όλα αυτά ;»  έκανε τη σκέψη.

Μετά από λίγες μέρες ήρθε και η γυναίκα  του Ν,  μια Γερμανίδα ξανθιά,  όμορφη μα κάπως απόμακρη που μιλούσε σπαστά ελληνικά. Του άφηνε εκεί πέρα τα σκυλιά της,  τρία ντόμπερμαν με κάτι κεφάλια σα σφήνες,  κι  έφευγε για μπάνιο με το αμάξι της . Ήταν  πραγματικά  ωραία  αλλά όταν άρχισε να κοκκινίζει από την ηλιοθεραπεία δεν του άρεσε πολύ, του μιλούσε όμως ευγενικά, φαινόταν  μορφωμένη και κάπως απόμακρη. «Αν μπορείς να κόψεις και τα χόρτα  και το οικόπεδο θα με σώσεις»  του είπε μια μέρα ο Ν στο τηλέφωνο, «οκ θα το κάνω»  του απάντησε.   

Το πρώτο πράγμα που χρειαζόταν ήταν ένα καλό χορτοκοπτικό, πήγε λοιπόν κι αγόρασε  το καλύτερο που υπήρχε, ένα πολύ ελαφρύ, γερμανικό, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, βραχίονες, μαχαίρια, ψαλίδια,  ανταλλακτικά, όλο το σετ,  ο γιατρός πλήρωνε. Το βράδυ   έβγαζε βόλτα τα σκυλιά  της Γερμανίδας που τον τραβούσαν σαν παλαβά,  ενώ  σκεφτόταν από ποια γωνιά του οικοπέδου να ξεκινήσει. Τα ντόμπερμαν κοιμόντουσαν σ’  ένα δωμάτιο του σπιτιού,  η Γερμανίδα τα ήθελε κοντά της, , όταν βαριόταν πήγαινε στην κάμαρα των σκύλων κι από ένα παράθυρο  παρατηρούσε τους γείτονες που λιάζονταν γύρω από μια μεγάλη πισίνα. Στην αυλή υπήρχε  ένα πορτάκι απ’ όπου  τα σκυλιά περνούσαν   στη διπλανή  βίλα κι έτρεχαν γύρω από την  γαλάζια πισίνα,  «από δω μπορείς να βγεις απέναντι»  σκεφτόταν  τις μέρες που η θερμοκρασία ανέβαινε,  καμιά  μέρα, αν δεν υπήρχε κανένας δίπλα, θα μπορούσε να κάνει καμιά βουτιά.

Όπως ξάπλωνε στους μεγάλους καναπέδες προσπαθούσε  να καταλάβει πως ζούσαν οι πλούσιοι, γιατί μόνο αυτοί ήταν προνομιούχοι, πως τα είχαν καταφέρει, τι είδους άνθρωποι ήτανε, τι συνέβαινε στον κόσμο ; Από τις συζητήσεις με το γιατρό που του εξηγούσε πως δουλεύουν τα πράγματα στην Ελβετία, είχε αρχίσει να σχηματίζει μια γενική εικόνα.  Κι οι πιο πλούσιες χώρες με τους πιο οικονομημένους κατοίκους  δεν ικανοποιούσαν τους πολίτες τους,  όλοι ήθελαν να μετακομίσουν, να  φύγουν από το κρύο και να πάνε στη ζέστη, να φύγουν από την υψηλή φορολογία και να πάνε σε χώρες δίχως φόρους, να διώξουν όλους τους  ξένους και να χαίρονται μόνοι την ευδαιμονία τους  χωρίς όμως να κάνουν τις δύσκολες κι απαιτητικές δουλειές για τις οποίες ερχόταν οι ξένοι. Οι μετανάστες πάλι έμοιαζαν να φθονούν τις χώρες που επισκέπτονταν, όταν βρίσκονταν σε θέση πλεονεκτική, προσπαθούσαν να ξεζουμίσουν τους κατοίκους,  ζητούσαν τρελά μεροκάματα, προκαλούσαν με τη συμπεριφορά τους, έμοιαζε σαν να είχε διαλυθεί κάθε κώδικας ελέγχου.  Οι φτωχοί νόμιζαν ότι κατέχουν όλη την αλήθεια μέσα στο πέλαγος της άγνοιας τους,  κι αυτοί που στέκονταν ψηλά ρυθμίζοντας τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων,  έδειχναν μια αλαζονεία  απίστευτη χωρίς καμιά αμφιβολία για τις επιλογές τους καθώς μιλούσαν μέσα  από τα γυάλινα γραφεία τους, «έχει χαθεί η μπάλα» μονολογούσε.

Ένα πρωινό  άρχισε  να δουλεύει  στο οικόπεδο. Το πρωί  ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας,  τα χελιδόνια πετούσαν πάνω από το ύψος των χορταριών σαν να πανηγύριζαν για την έναρξη της μέρας  κι από κάποιο  δένδρο που άνθιζε  ερχόταν ένα  άρωμα που πλημύριζε την ατμόσφαιρα. Εκείνο που του είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν οι τσαλαπετεινοί, δεν είχε δει ποτέ από κοντά τέτοια πουλιά,  ερχόταν εκεί πέρα κατά δεκάδες κουνώντας τα πολύχρωμα φτερά τους,  ψάχνοντας μέσα στα χόρτα για  έντομα και ποιος ξέρει τι άλλο.  Δούλευε τρεις τέσσερις ώρες  καθαρίζοντας   μεγάλες λωρίδες κι αλλάζοντας κάθε λίγο την πετονιά στην κεφαλή του μηχανήματος .  Σταματούσε εκεί   κατά το μεσημέρι, όταν έπιανε η ζέστη,  γυρνούσε στο σπίτι, έπινε απίστευτες ποσότητες νερού παγωμένου,  έκανε ένα ντους κι έπειτα  έπαιζε όλο το απόγευμα με τα ντόπερμαν. Τα σκυλιά ήθελαν να  ορμήσουν και να τον φάνε στην αρχή, ειδικά ένα μαύρο που ήταν το πιο άγριο, ύστερα όμως τον είχαν μάθει,  τον κυνηγούσαν στα δωμάτια, έτρεχαν πάνω κάτω στις ξύλινες σκάλες, περνούσαν  στη βίλα του γείτονα και γυρνούσαν κρατώντας κάτι λούτρινα παιχνίδια,  το μαύρο ντόμπερμαν συνήθως τα ξέσκιζε με τέτοια μανία  σαν να του είχαν σκοτώσει τη μάνα.

Είχε φτάσει πιά στη μέση του χωραφιού όπου τα χορτάρια γίνονταν θάμνοι ψηλοί και τον καθυστερούσαν. Ένα μεσημέρι είχε δουλέψει λίγο παραπάνω  επειδή ήθελε να τελειώνει ένα τμήμα,  κι όπως τον είχε ζαλίσει ο ήλιος νόμιζε ότι είδε μια κίνηση με την άκρη του ματιού του σαν κάποιος να περπατούσε μέσα στα χόρτα.  Άφησε το χορτοκοπτικό  και πήγε να δει αν πράγματι υπήρχε κάτι εκεί πέρα  ή αν ήταν μόνο η ιδέα του . Κάπου στο κέντρο  του οικοπέδου είδε  ένα μαύρο λάστιχο και κάτι φυτά αραδιασμένα, ψηλά, που δεν φαινόταν από μακριά,  ενώ πίσω από τους θάμνους βγήκαν  δυο άντρες που κρατούσαν κάτι στο χέρι,  «έ τι κάνετε εκεί πέρα;» τους φώναξε.  Ο πιο ψηλός από τους δυο  που είχε  κάτι  περίεργα σημάδια στο πρόσωπο σαν να  ήταν βλογιοκομμένος,   τον κοίταξε παράξενα,  ύστερα είπε κάτι στον άλλον κι οι δυο τους απομακρύνθηκαν γρήγορα περπατώντας μέσα από τα  ψηλά χορτάρια. Αμέσως  τηλεφώνησε στον Ν και του είπε τι είχε συμβεί,  εκείνος έμοιαζε ήρεμος σαν να μην τον αφορούσε όλο αυτό,  «θα έρθω το σαββατοκύριακο»  του είπε, «εσύ συνεχίζεις κανονικά τη δουλειά σου όπως συμφωνήσαμε». Γύρισε  στο σπίτι   κλείδωσε καλά τις πόρτες κι ασφάλισε τα παράθυρα, «τι γίνεται εδώ πέρα;» αναρωτήθηκε.

Το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί,  κοντά στα μεσάνυχτα είχε πιάσει κι ένα μπουρίνι τρομερό με αέρα,  κεραυνούς κι αστραπές που ξεσήκωναν όλον τον τόπο.  Όλη νύχτα στριφογύριζαν στο μυαλό του οι τύποι και η φυτεία που είχε ανακαλύψει, γιατί δεν του είχε πει τίποτα ο γιατρός,   μήπως έπρεπε να σηκωθεί  να  φύγει από κει πέρα κι ας πήγαιναν  στο διάβολο τα χρήματα, το πιο σημαντικό ήταν να έχει το κεφάλι του ήσυχο. Κάποια στιγμή πρέπει να αποκοιμήθηκε κι όταν άνοιξε  τα μάτια του ένιωσε ότι κάτι παράξενο γίνονταν μέσα στο σπίτι, σηκώθηκε και πήγε στο γραφείο του γιατρού  όπου καθόταν η Γερμανίδα, πότε είχε επιστρέψει;  Μπορούσε να δει μονάχα την πλάτη της,  «δεν κοιμάσαι;» τη ρώτησε όμως εκείνη δεν του απάντησε, πλησίασε να δει τι συμβαίνει,  «όλα οκ ;» της είπε,  εκείνη γύρισε και τον κοίταξε περίεργα, αμέσως κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Βήματα ακούστηκαν στις ξύλινες  σκάλες και οι δυο άντρες που είχε δει το πρωί ήρθαν στο γραφείο , αυτός με τα σημάδια στο πρόσωπο μιλούσε χαμηλόφωνα στο τηλέφωνο ενώ ο άλλος ήρθε κοντά του και τον χτύπησε στο πρόσωπο εντελώς απροειδοποίητα.  Σήκωσε τα χέρια και  τους έκανε νόημα να ηρεμήσουν ενώ ταυτόχρονα σκεφτόταν πως θα έφευγε από κει πέρα, « που στο δαίμονα είναι οι σκύλοι;» αναρωτήθηκε,  αν ήταν εκεί τα ντόμπερμαν οι εισβολείς θα φοβούνταν όμως εκείνα έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί.  Οι δυο μπράβοι μιλούσαν δείχνοντας  τον ενώ ακουμπούσαν  τις ζώνες τους , «λες να έχουν πιστόλια εκεί πέρα;»  σκέφτηκε,  ήθελε να φωνάξει «εγώ παιδιά δεν έχω καμιά δουλειά εδώ πέρα!»  αλλά οι λέξεις δεν έβγαιναν από το στόμα του,  ένιωθε εντελώς απελπισμένος κι ακούμπησε υποχωρώντας στο γραφείο ενώ ο ιδρώτας έτρεχε από το πρόσωπο του,  εκείνη τη στιγμή  ο αρχαίος εκτυπωτής άρχισε να τρίζει σαν να ζωντάνεψε  κι ένα φύλλο χαρτιού βγήκε από μέσα του,  το πήρε και διάβασε «στο δωμάτιο των σκύλων! », χωρίς να το σκεφτεί έτρεξε προς το καμαράκι,  άνοιξε το παράθυρο, πήδηξε  στη  σκεπή μιας μικρής αποθήκης,   από εκεί έριξε ένα σάλτο, βρέθηκε στο χώμα κι άρχισε να τρέχει κατά το πορτάκι που συνδέονταν με τη διπλανή βίλα. Πέρασε σκύβοντας κι αμέσως εμφανίστηκαν τα τρία ντόπερμαν που νόμιζαν ότι ήρθε για να παίξει μαζί τους όμως μόλις είδαν τους  δυο μπράβους που τον  ακολουθούσαν χύμηξαν κατά πάνω τους,  εκείνοι έσπευσαν να εξαφανιστούν πανικόβλητοι,   άκουσε το αυτοκίνητο τους να απομακρύνεται  μέσα στη νύχτα ύστερα έγινε ησυχία.  Όλο αυτό είχε ανεβάσει τη θερμοκρασία  κι ένιωθε να καίγεται, το σώμα του έβραζε από την αγωνία,  ήθελε να δροσιστεί οπωσδήποτε,  έβγαλε τα ρούχα  του και βούτηξε στην πισίνα,  κολύμπησε μέχρι τον πάτο της κι όλα γύρω πήραν ένα μπλε χρώμα σαν να είχε μεταμορφωθεί το σύμπαν  ολόκληρο,  συνέχισε να κολυμπά κάτω από την επιφάνεια μέχρι που βγήκε στην άλλη άκρη.

 

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

τῶν δὲ Θερμοπυλέων τὸ μὲν πρὸς ἑσπέρης ὄρος ἄβατόν τε καὶ ἀπόκρημνον, ὑψηλόν, ἀνατεῖνον ἐς τὴν Οἴτην· τὸ δὲ πρὸς τὴν ἠῶ τῆς ὁδοῦ θάλασσα ὑπο...